KÜNYE
22. Ceza Dairesi 2015/14270 E., 2016/4385 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Mart 2016
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Çocuklar
- ..., ...
- Suç
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala
Karar Metni
264 kelime·1 dk okuma
zarar verme HÜKÜM : Mahkumiyet
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türleri, süreleri ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;
Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuklar ... ile ... müdafiilerinin temyiz itirazlarının 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,
2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;
Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocukların eylemlerine uyan TCK’nın 142/1-b, 31/2 ile aynı Kanun'un 116/1, 119/1-c, 31/2. maddelerinde düzenlenen hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçları için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 6 yıllık dava zamanaşımı süresinin suçun işlendiği 25/12/2006 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ile ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen
Yargıtay 22. Ceza Dairesi, E. 2015/14270, K. 2016/4385, 23 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama