Yargıtay 22. Ceza Dairesi E.2015/1732 K.2015/2206

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar hakkında geceleyin konut dokunulmazlığını ihlal suçundan hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi yerine, 116/1-c maddesi yazılmış ise de, bu yanlışlık mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanık ... hakkında hırsızlık suçu uyarınca 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesi gereğince belirlenen hapis cezasından, aynı Yasa'nın 143. maddesi uyarınca “1/6” oranında artırım yapıldığı sırada hesap hatası yapılarak, özgürlüğü bağlayıcı cezanın "2 yıl 4 ay ” yerine, “2 yıl 6 ay” biçiminde belirlenip, anılan ceza üzerinden aynı yasanın 62/1. maddesi uyarınca yapılan indirim neticesinde sonuç cezanın "1 yıl 11 ay 10 gün" yerine "2 yıl 1 ay" olarak belirlenmesi suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

2- Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun, kendi altsoyu açısından koşullu salıverme tarihine; kendi altsoyu dışındaki kişiler yönünden ise, cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık ... müdafi ve sanık ... müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye

dayanılarak, hüküm fıkrasından. 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler tümden çıkarılarak yerine “Kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCK'nun 53/1. maddesinin “a,b,c,d,e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet,