Yargıtay 22. Ceza Dairesi E.2015/231 K.2015/59

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın kovuşturma aşamasında 08/04/2009 tarihli celsede vermiş olduğu savunmasında; sürücü belgesinin kaybolduğunu ve soruşturma aşamasındaki ifadeleri kendisinin vermediğini, ifadelerin altındaki imzaların kendisine ait olmadığını ve atılı suçla bir ilgisinin bulunmadığını belirtmesi dikkate alınarak,

sanığın beyanlarının araştırılması amacı ile sanığın talimat yolu ile Cumhuriyet Başsavcılığında alınan ifadesi sırasında başka suçtan tutuklu olması sebebi ile cezaevinden getirtilerek beyanının alındığının görülmesi nedeni ile ilgili Cezaevi Müdürlüğüne yazı yazılarak ifadesi alınan kişinin fotoğraf ve parmak izi kayıtlarının temini ile gerekli karşılaştırmanın yapılması ve Kahta Trafik Büro Amirliğine yazı yazılarak sanığın ehliyete ilişkin beyan ettiği hususların sorulması,

Sanık hakkında İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 2005/55325 soruşturma evrakı ve dava açılmış ise ilgili dosyanın istenerek gelen cevap sonuçlarına göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sanığın müştekinin evine girerek evdeki bir miktar para ve kredi kartları ile müştekiye ait aracın anahtarını da alarak, aracı da götürmesine ilişkin eylemin bir bütün halinde tek hırsızlık suçunu oluşturduğu ancak tek eylem ile ilgili kanununun 142/1-b ve 142/2-d maddesini ihlal ettiği, 5237 sayılı TCK 43/1 maddesinin 3.cümlesindeki düzenleme gereğince en ağır hükmün uygulanması gerektiği gözetilmeyen, atılı hırsızlık suçunun birden fazla zincirleme suç kabul edilerek yerinde olmayan gerekçe ile temel cezadan TCK’nın 43/1.maddesi ile artırım yapılması,

3- Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,