Yargıtay 22. Ceza Dairesi E.2015/25828 K.2016/6788

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezanın türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yokluğunda verilen 04.12.2013 tarihli hükmün sanık ...’ün kovuşturma aşamasında savunmasının alındığı oturumda bildirdiği adresine çıkartılıp bu tebligatın 15.01.2014 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre yapıldığının anlaşılması karşısında; anılan yasanın ilgili 21/1. maddesine göre;

kendisine tebligat yapılacak kimseler gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir.

İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.

Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 30/1. maddesine göre de; adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclis üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir.

Somut olayda; sanık ...’ün yokluğunda verilen hükme ilişkin tebligat evrakında, Kanun'un 21. maddesine göre muhatabın adreste bulunmama nedeninin geçici veya sürekli olduğunun belirtilmediği ve beyanda bulunan komşusunun imzasının yer almadığı ya da imzadan çekinme nedenlerinin belirtilmediği görülmekle, Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine uygun bir tebligat bulunmadığından; tebliğnamede sanığın temyiz isteminin reddine dair ek kararın onanmasına yönelik görüşe iştirak edilmemiş ve sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu anlaşılarak, temyiz isteminin reddine dair mahkemenin 06/07/2015 tarihli ek kararı kaldırılarak asıl hüküm incelenmiştir.

Sanığın garson olarak çalıştığı kafeye müşteri olarak gelen katılanın, telefonunu kafenin yan tarafında bulunduğu belirtilen telefon dükkanında şarj ettirip getirmesi için sanığa verdikten sonra sanığın bu telefonu şarj edilmesi için bıraktığı dükkandan alarak kaçtığı olayda, telefonun şarj edilmesi için bırakıldığı belirtilen işyerinin bina niteliğinde olup olmadığı araştırılarak, sonucuna göre sanığın eyleminin TCK’nın 142/1-b ya da 141. maddesine uyup uymadığı belirlenmeden yazılı şekilde uygulama yapılması karşı temyiz olmadığından,

bozma nedeni yapılmamış ve Anayasa Mahkemesi'nin hüküm tarihinden sonra 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.