Yargıtay 22. Ceza Dairesi E.2015/5976 K.2015/4250

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında, 5395 sayılı Kanun'un 35/1-2. cümlesi ve TCK'nın 31/3. maddesi hükümleri gözetildiğinde, bu yaş grubunda olan çocuklara sosyal inceleme raporu alınması için yasal bir zorunluluk bulunmadığı gibi, gerekçeli kararda da suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu alınmama gerekçesinin tartışılmış olmasına göre, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1-) Müştekinin, yakalama tutanağında belirtilen sözlü beyanına ve aşamalardaki ifadesine göre, kapıları kilitli olarak park halinde bıraktığı ve uzaktan izlediği minibüsünün yanına gelerek, bir eliyle kapı camına vurup diğer eliyle de araç kapısını açmaya çalışırken gördüğünü söylediği suça sürüklenen çocuğu yakalamasına rağmen, minibüs şoför kapısı açma kolu üzerindeki parmak izlerinin müştekiye ait olduğunun tespit edilmesi,

görgü tespit tutanağına göre minibüste herhangi bir zararın olmadığının belirlenmesi ve suça sürüklenen çocuğun savunmalarında, minibüsün yanından geçerken cama bakarak saçını düzeltmeye çalışırken müştekinin kendisini yakaladığını söyleyerek atılı suçu kabul etmemesi karşısında; suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlediğine dair müştekinin soyut beyanı dışında, mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, somut ve kesin deliller elde edilememiş olduğu anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,