Yargıtay 22. Ceza Dairesi E.2015/8637 K.2015/6034

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1)Sanığın kovuşturma aşamasında suçlamayı kabul etmemesi, suça konu cüzdanın ele geçirilmemiş olması, 20/04/2010 tarihli soruşturma aşamasındaki tutanağın da CMK'nın 148/4 ve 213. maddelerinde belirlendiği şekilde sanık müdafii olmaksızın tesbit edilmiş olması karşısında, sanığın sonradan kabul etmediği kollukça müdafii bulunmadan alınan beyanı dışında, hükümlülüğüne yeter, kesin ve şüpheden uzak somut kanıtlar gösterilmeden, olayda hırsızlık eylemini görmeyen, ancak sanığın samimi itirafta bulunduğuna ilişkin tanık polis memuru beyanına dayanılarak yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2)5237 sayılı TCK' nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK' nın 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da değerlendirilip, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın,sanık hakkında aynı Yasanın 145. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,