KÜNYE
22. Ceza Dairesi 2016/2041 E., 2016/3930 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Mart 2016
Karar Metni
330 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Hırsızlık suçuna yardım etme suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b ve 39/1-2-c maddeleri gereğince 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hükmedilen cezanın anılan Kanun'un 51. maddesi gereğince ertelenmesine dair (kapatılan) Kartal 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/09/2009 tarihli ve 2009/90 esas, 2009/872 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 19.01.2016 gün ve 94660652-105-34-4470-2015-1278/4987 sayılı yazılı istemine göre anılan kararın kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/02/2016 tarih ve 2016/29606 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmiş olduğu görülmekle okundu,
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede,
Dosya kapsamına göre, hırsızlık eylemine katılan sanık Ali Arda ve arkadaşlarının müştekinin evinden çaldıkları kasayı bir inşaata götürüp bırakmalarından sonra, sanık ...'in de kendilerine katılarak kasayı başka bir inşaata taşımaları ve ardından hep birlikte açarak içindeki paraları ve altınları alma şeklinde gerçekleştiği kabul edilen eylemde, hırsızlık suçunun, kasanın sanık Ali ve arkadaşları tarafından inşaata bırakılmasıyla tamamlandığı,
sanık ...'in kendisinden önce getirilmiş kasanın başka bir inşaata taşınarak spiral aleti ile açılmasından sonra paraların bir kısmını kabul etme şeklinde gerçekleşen eyleminin hırsızlık suçuna yardım etme değil, 5237 sayılı Kanun'un 165. maddesinde düzenlenmiş olan suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunu oluşturacağı, hukukî durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu, kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ
...
Yargıtay 22. Ceza Dairesi, E. 2016/2041, K. 2016/3930, 17 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama