Yargıtay 22. Ceza Dairesi E.2016/3413 K.2016/5836

Hırsızlık suçundan sanık ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun ile değişik 142/1-c ve 62/1. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 26/06/2015 tarihli ve 2014/807 esas, 2015/568 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 04.02.2016 gün ve 94660652-105-48-15085-2015-KYB sayılı yazılı istemi ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/02/2016 tarih ve 2016/61278 sayılı tebliğnamesiyle bozma düşüncesiyle daireye gönderilmiş olduğu görülmekle, dosya incelendi, Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede,

Dosya kapsamına göre, somut olayda suç tarihi 03/04/2014 olan hırsızlık eylemine ilişkin olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-c maddesi uyarınca temel ceza 3 yıl olarak belirlendiği cihetle, her ne kadar kararın gerekçe ve hüküm kısmında cezanın alt sınırdan verildiğine dair bir ibare bulunmasa da, alt sınırdan ayrıldığına dair bir açıklamaya da yer verilmemiş olması karşısında, anılan maddede yer alan “Halkın yararlanmasına sunulmuş ulaşım aracı içinde veya bunların belli varış veya kalkış yerlerinde bulunan eşya hakkında" hırsızlık suçunun cezası “2 yıldan 5 yıla kadar hapis” iken,

suç tarihinden sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile ceza miktarının “üç yıldan yedi yıla kadar hapis” olarak değiştirildiği cihetle, suç tarihinin 03/04/2014 olması karşısında aleyhe kanun değişikliğinin sanık hakkında uygulanamayacağı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7/2. maddesi ile 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9/3. maddesindeki “Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak,

ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir.” şeklindeki düzenleme karşısında, önceki ve sonraki temel ceza kanunlarının ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması gerekirken, yazılı şekilde lehe kanun değerlendirilmesi yapılmadan fazla cezaya hükmedilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunduğu görülmekle,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ