KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2011/16643 E., 2012/8462 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mayıs 2012
- Mahkemesi
- Trabzon İş Mahkemesi
- Tarihi
- 11/03/2011
- Numarası
- 2010/679-2011/139
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma
Mahkemece 11.03.2011 tarihinde işe iade, işe başlatmama ve boşta geçen süre yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.
16.03.2011 tarihinde mahkeme "11.03.2011 tarihli gerekçeli kararın Hüküm bölümünün ikinci bendinde yazılı olan "....4 aylık..." ibaresi ile üçüncü bendinde yazılı olan "...6 aylık..." ibarelerinin sehven yanlış paragraflara yazıldığını, davacının işe başlatılmama tazminatının altı aylık ücreti, boşta geçen süreye ilişkin ücretin ise en çok dört aylık ücreti olarak belirlendiği dikkate alındığında.
11.03.2011 tarihli gerekçeli kararımızın "Hüküm bölümünün ikinci bendinde geçen "... 4 aylık ibaresinin silinerek yerine "... 6 aylık..." ibaresinin yazılmasına, yine üçüncü bendde geçen "... 6 aylık..." ibaresinin silinerek yerine "...4 aylık..." ibaresinin yazılmasına, gerekçeli kararımızın bu şekilde tavzihine, tavzih kararının gerekçeli kararla birlikte taraflara tebliğine dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda karar vermiştir.
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 305/2. Maddesinde "Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez” ifadesi yer almaktadır.
4857 sayılı İş Kanunu'nun 21/3 maddesinde "Kararın kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre için işçiye en çok dört aya kadar doğmuş bulunan ücret ve diğer hakları ödenir” ifadesi yer almaktadır.
Bu açıklamalar tahtında somut olayda; mahkemece verilen tavzih kararı ile boşta geçen süre ücreti altı aylık ücret iken dört aylık ücret olarak değiştirilmiştir. Tavzih kararı ile hüküm genişletilemez ve değiştirilemez. Boşta geçen süre ücreti yasa gereği en fazla dört aylık ücret olarak belirlenmelidir. Bu nedenle hükmü tavzih yolu ile değiştiren mahkeme kararı, 6100 sayılı Kanun'un 305/2 maddesine açıkça aykırıdır.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2011/16643, K. 2012/8462, 2 Mayıs 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama