Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2011/17505 K.2012/2563

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2-Davacı vekili, müvekkilinin ayda en az iki hafta sonu, tam gün mesai yaptığını belirterek hafta tatili ücreti alacağının hüküm altına alınmasını istemiştir. Davalı vekili, davacının hafta tatili çalışması bulunmadığını ifade ederek talebin reddini savunmuştur. Mahkemece istek hüküm altına alınmıştır. Davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 46. maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı kanunun 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır. Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan hafta tatili ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde, işçi hafta tatilinde çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Dosya içeriğine göre, davacı tanıklarının anlatımları birbirleri ile çelişmektedir. Bu duruma göre davacı hafta tatillerinde çalıştığını net olarak kanıtlayamamıştır. Hafta tatili ücreti isteğinin reddi gerekirken kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.