KÜNYE
(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi 2011/9692 E., 2012/3223 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2012
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
302 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.
Davalı işveren, iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, tartışmaya davacının sebebiyet verdiğine ilişkin bir delil mevcut olmadığı, davacı tanığı beyanlarından şefin davacıya küfür ettiği, feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Somut olayda, davalıya ait işyerinde kaynakçı olarak çalıştığı anlaşılan davacının iş sözleşmesi, atölye şefi ile kavgaya varacak şekilde tartıştığı gerekçesi ile 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II. maddesi gereğince feshedilmiştir. Dosyadaki mevcut delil durumuna göre davacının işverenin başka bir işçisiyle kavga etmediği sabit ise de, işin yürütümünü bozacak şekilde amiri ile tartıştığı anlaşılmakla feshin geçerli nedene dayandığı kabul edilmelidir. Davacının işin yürütümünü bozacak nitelikte amiri ile tartıştığı anlaşıldığından feshin geçerli nedene dayandığı kabul edilmelidir. Davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olmuştur.
Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20. Maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2011/9692, K. 2012/3223, 2 Mart 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama