Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/11395 K.2013/5118

Dava

Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, tatil, bayram ve fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 12.03.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat... ile karşı taraf adına ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, davalıya ait 35 T 7386 plakalı ticari takside 22.01.1997-26.11.2010 tarihleri arasında aralıksız çalıştığını, ticari aracının satılmasından dolayı iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından sona erdirildiğini, haftanın yedi günü 06:00-15:00 saatleri arasında çalıştığını, ulusal bayram genel tatil günlerinde de çalışmaya devam ettiğini, yıllık izinlerini kullanmadığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacı ile müvekkili arasındaki ilişkinin kira sözleşmesi olduğunu, davacının müvekkiline ait ticari taksiyi kiralamış olması nedeni ile işçi olarak kabul edilemeyeceğini savunarak, davanın görev yönünden reddini talep etmiştir .

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunduğu, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu, davacının fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma iddiasını tanık beyanları ile ispatladığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir .

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalıya ait ticari takside gündüz çalışan şoförün haftalık fazla çalışma süresi altı saat, gece çalışan şoförün ise haftalık fazla çalışma süresi onbeş saat olarak belirlenmiştir. Davacının, iki haftalık periyotlarda hem gece hem de gündüz saatlerinde görev yaptığı kabul edilerek, ortalama haftalık fazla çalışma süresi on saat olarak tespit edilmiş ve bu süre esas alınarak hesaplama yapılmıştır.

Ancak, davacı tanık anlatımlarından davacının ticari takside sadece gündüz saatlerinde çalıştığı, gece görev yapan diğer şoför ile aralarında haftalık vardiya değişiminin söz konusu olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda fazla çalışma ücretinin, haftada altı saat esas alınarak belirlenmesi gerekirken gece ve gündüz çalışmasının ortalaması olarak bulunan on saat üzerinden hesaplanması hatalı olup bu husus bozmayı gerektirmiştir .