Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/13090 K.2013/5128

Dava

Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili, genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalılar avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 12.03.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti.

Duruşma günü davalılar ..... İnşaat ve Ticaret A. Ş. ve......İnş. ve Tic. A. Ş. Adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, davalı iş yerinde 10.05.2007 -29.08.2009 tarihleri arasında çalıştığını, işveren tarafından iş sözleşmesinin bildirimsiz ve haksız olarak feshedildiğini, iş yerinde fazla çalışma yapmasına rağmen bu çalışma karşılığı ücret alacakların ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının ücretsiz izne ayrıldıktan sonra iş yerine dönmediğini, iş sözleşmesinin davacı tarafından sonlandırılmış olması sebebi ile davacının kıdem ve ihbar tazminatı haklarının doğmadığını, iş yerinde fazla çalışma yapılmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu davacının fazla çalışma yaptığı yönündeki iddiasını tanık beyanları ile ispatladığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, yıllık iki yüz yetmiş saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Davalı işveren vekili, davacıya Ocak 2009 tarihine kadar 1000 Euro, Ocak 2009 tarihinden sonra ise 1100 Euro ödendiğini, davacının banka hesabına yapılan ödemelerin içinde fazla çalışma ve tatil ücreti alacaklarının olduğunu savunmuştur.

Davacı işçi ile aynı durumda olan işçilerin açmış olduğu emsal nitelikteki davaların temyiz incelemesi sonucunda, (Yargıtay 9. HD. 07.03.2012 gün 2010/13835 E, 2012/7537 K ve 25.09.2012 gün 2010/7192 E- 2012/31584 K ) emsal işçilerin aylık ücret 855 Euro çıplak ücret ile çalıştıkları belirlenmiştir.

Davacının banka hesabına yapılan ödemelerin içinde fazla çalışma ve tatil ücreti alacaklarının olduğunu savunmuş olmakla, davacının aylık sabit çıplak ücret miktarına ilişkin bir değerlendirme yapılmalı ve bankaya yapılan ödemeler içinde davaya konu fazla çalışma, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücretlerinin olup olmadığı belirlenmelidir. Eksik incelemeye dayalı karar verilmesi isabetsizdir.

3-Ayrıca hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 01.01.2008-31.12.2008 tarihleri arasında gerçekleşen çalışma süresi beşyüzelliiki gün olarak kabul edilerek hesaplama yapılması da hatalı olup, bu husus ayrı bir bozma sebebi olarak kabul edilmiştir.