Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/13185 K.2012/19124

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 10.10.2001 tarihinde işe girdiğini ve 21.07.2006 tarihine kadar çalıştığını, iş akdinin geçersiz nedenle feshedildiğini, Gaziantep 2. İş Mahkemesine 2006-1370/101 sayılı dosya ile işe iade davası açtıklarını, davanın mahkemece kabül edildiğini Yargıtay 9. Hukuk Dairesi Başkanlığınca onandığını, davacının süresinde işe iade talebine rağmen işe alınmadığını, yasal haklarının da ödenmediğini belirterek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai alacağı, hafta tatili, genel tatil, dini ve resmi tatil günleri çalışma ücreti, izin ücreti, işe iade davasından doğan tazminat ve alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiş, talebini 26.08.2009 tarihinde bilirkişi raporu doğrultusunda ıslah etmiştir.

Davalı vekili; davacının iş aktinin haklı nedenle feshedildiğini, ihbar ve kıdem tazminatını haketmediğini, yıllık izinlerini kullandığını, hafta tatili izinlerinin kullandırıldığını, resmi ve dini tatillerde çalışma yapılmadığını, fazla mesai çalışması yapılmadığını, zamanaşımının dolduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporları doğrultusunda taleple bağlı kalınarak, fazla mesai ücret alacağı ile milli ve genel tatil günleri ücret alacağından 1/3 oranında hakkaniyet indirimi yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ara dinlenmenin süresi yönünden fazla çalışma ücretlerinin hesabı, davacının hafta tatili ücretini hakedip haketmediği ve genel tatil ücreti hesabının doğru olup olmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi

en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, fazla çalışma ücretinin hesabında günlük 11.5 saat çalışma olduğu kabul edilerek bir saat ara dinlenmesi düşüldüğü anlaşılmış olup, günlük çalışma süresinin 11 saatin üzerinde olduğu kabul edildiğinden ara dinlenme süresinin 1.5 saat düşülerek hesap yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Öte yandan, tanıkların ayda iki pazar çalışıldığını, pazar çalışanın ertesi pazar-pazartesi izin kullandığını beyan etmeleri karşısında davacının çalıştığı hafta tatili yerine izin kullandığı anlaşılmış olup davacının hafta tatili ücretini haketmediği düşünülmeden bu talep yönünden davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Ayrıca, tanıkların 29 Ekim, 23 Nisan ve yılbaşı tatillerinde çalışma olmadığını beyan etmeleri karşısında genel tatil ücretinin bu beyanlar dikkate alınarak hesaplanması gerekirken çalışma süresi içindeki tüm genel tatil günlerinde çalışma olduğu kabul edilerek hesaplama yapılması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.