Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/30205 K.2013/28637

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı işçi, davalıya ait işyerinde 3.12.1996-15.03.2009 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesini işverence haksız feshedildiğini, işyerinde fazla çalışma yapmasına rağmen ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının işyerinde mevsimlik işçi olarak çalıştığını ve sezon sünesinin sonunda iş sözleşmesinin askıya alındığını iş sözleşmesinin feshedilmediği ve işyerinde fazla çalışma yapılmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin davalı işverence haksız feshedildiği davacının fazla çalışma iddiasını tanık beyanları ile ispatladığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içerisinde davacı ve davalı taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı işçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanamadığı da uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davalıya ait işyerinde 2002-2005 yılları arasında çalışan davacı tanığının beyanına itibar edilerek davacının tüm çalışma süresinde, haftanın yedi

günü 08:00 - 02:00 saatleri arasında günde 13 saat çalışarak fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir. Beyanları hükme esas alınan davacı tanığının, 1996-2002 ve 2005-2009 yılları arasında gerçekleşen çalışma dönemine ve bu dönemde iş yerindeki çalışma düzenine ilişkin bilgi sahibi olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının 2002-2005 yılları arasındaki süreleri dışındaki diğer çalışma dönemlerine ilişkin fazla çalışma iddiasını ispatladığı kabul edilmeyeceğinden tüm çalışma süresi için hesaplama yapılmış olması hatalıdır.