Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/4894 K.2012/24513

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davacı ve davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili; davacının 07/07/2010 tarihinde eşinin düşük yaptığını, bu nedenle davacının 13/07/2010 tarihinde fazla mesaiye kalamayacağını söylediğini, eşinin de durumunu işverenin bildiğini, ertesi gün ise işe başlatılmadığını, saat 10.30’a kadar bekletilip daha sonra fabrikayı terk etmesinin söylendiğini, günlük çalışma saatlerinin 08:00-18:00 arası olması gerekirken işten çıkış saatinin 22:00’a kadar uzadığını, haftanın 7 günü bu şekilde çalışıldığını, eşinin rahatsızlığı nedeniyle fazla mesaiye kalmamak için izin isteyen davacının iş akdinin feshedilmesinin hukuka uygun olmadığını savunarak kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, fazla çalışma ve genel tatil çalışma alacağının faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

Davalı vekili davacının iş sözleşmesinin devamsızlık haklı nedeniyle haklı nedenle feshedildiğini, ödenmemiş ücret ve fazla mesai alacaklarının ise bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin iş sözleşmesinin geçerli bir mazerete dayanmayan devamsızlık nedeniyle davalı işverence haklı nedenle feshedildiği, ücret alacağının bulunmadığı ancak fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücretleri alacaklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili ile davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin tüm davacı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı ile davalı arasındaki uyuşmazlık davacının iş sözleşmesinin davalı tarafından haklı nedenle feshedilip feshedilmediği noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkânının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez.

Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır. İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir.

Somut olayda, davacının eşinin 07/07/2010 tarihinde düşük yaptığı, bunun üzerine davacının toplam 4 gün izin aldığı, izin sonrası 13/07/2010 tarihinde işyerine gelerek çalıştığı, fazla çalışmaya kalmak istemediğini ve kendisine izin verilmesini üretim şefinden istediği, üretim şefinin ise izin vermediği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Davacı 14/07/2010 tarihinde işe geldiğini ancak işveren tarafından kovulduğunu iddia ederken davalı ise davacının haklı bir mazereti yokken 14/07/2010-19/07/2010 tarihleri arasında devamsızlık yaptığı gerekçesiyle iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini savunmuştur. Davacı tanıklarının davacıyı doğrulaması ve davanın da davacının devamsızlık yaptığının iddia edildiği ilk gün olan 14/07/2009 gününde açılmış olması dikkate alındığında davalı işverenin haklı nedeni ispatlayamadığı ve davacının iş sözleşmesinin 14/07/2010 tarihinde haklı bir neden yokken davalı işverence feshedildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.