Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2012/854 K.2012/13757

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan feshedildiğini ... sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine ve buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren iş sözleşmesinin davacının günlük olarak ortaya çıkan kasa fazlasını merkeze göndermediği gerekçesiyle haklı nedenle fesih edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı şirketin kasada mutlaka fazlalık olması gerektiği savunması bir varsayıma dayalı bulunmaktadır. Davacının ve mağaza müdürünün sürekli kasa fazlalıklarını şirkete göndermeyip kendi ceplerine attıkları konusu ispat edilememiştir gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

Somut olayda, dosyada mevcut kasa föyleri dikkate alındığında davacının iş akdinin fesih edildiği tarihe kadar davacının görevli olduğu şubede kasa fazlası verilmemesi ve 07.02.2011 tarihli kasa fazlası çıkmasına rağmen bunu föye yazılmadığının tespitine ilişkin tutanak dikkate alındığında davacının iş akdinin feshinin geçerli nedene dayandığının kabulünün gerektiği, davacının eyleminin iş sözleşmesinin haklı nedenle feshini gerektirecek ağırlıkta olmadığı kanaatine varılmıştır.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

(M)

KARŞI OY

Bu dosyadaki olayda davalı işveren hiç de iyiniyetli değildir. Ürünlerin fiyatını üst kısma çok yakın bir miktarda tespit etmiş, paranın üstünü de geri vermeyi istememektedir. Buradan gelecek parayı da bir gelir kapısı olarak görmektedir. Müşterilere verilmeyen paranın kendisine ait olduğunu iddia etmektedir. Aslında bu para işverenin değildir. İşveren müşterilerin parasının üstünü vermeyerek müşterilerin parasını iç etmektedir. Davacıyı işten çıkartarak işverenin kötü niyeti korunmaktadır. Hukukun kötüniyetin korunmasına alet olmaması, davacıyı işe iade etmesi gerekir kanaatindeyim. Çoğunluğun görüşüne bu gerekçemle katılmıyorum.