KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/10001 E., 2014/10268 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Nisan 2014
- Mahkemesi
- İstanbul Anadolu 9. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 11/03/2013
- Numarası
- 2012/396-2013/89
- Davacı İsteminin Özeti
- —
Karar Metni
363 kelime·2 dk okuma
Davacı vekili, müvekkilinin alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, ücret, prim, fazla mesai ücreti ve genel tatil alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.
İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir.
Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.
Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan tespit doğrultusunda davacının çalışma saatlerine ilişkin mahkemenin kabulü isabetli ise de, bilirkişi raporunda yapılan hesap dosya içeriğine uygun olmadığı gibi, rapor bu yönü itibariyle hükme esas alınabilecek nitelikte değildir. Tanık anlatımlarına göre, davacının iki haftada toplam 113,5 saat çalışması bulunduğu anlaşıldığından, davacının bir haftadaki toplam çalışma süresi 56,75 saat olmaktadır.
Bu anlamda, davacının haftalık fazla çalışma süresi 11,75 saat olduğu halde, bilirkişi tarafından haftalık fazla çalışmanın 13 saat olarak kabulü isabetsizdir. Şu halde, yapılacak iş, davacının haftalık 11,75 saat fazla çalışması olduğu kabul edilerek belirlenecek fazla mesai ücretinin hüküm altına alınmasından ibaret iken, yazılı şekilde hüküm tesisi hatalıdır.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/10001, K. 2014/10268, 29 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama