KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/11071 E., 2014/13159 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Mayıs 2014
- Mahkemesi
- Ankara 17. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 26/03/2013
- Numarası
- 2010/1089-2013/185
Karar Metni
251 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin, ücret, fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarını istemiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, işin sona ermesi nedeni ile davacının iş sözleşmesinin feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2. Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.
Somut olayda; davacının fazla çalışma talebi davacı tanık anlatımlarına göre haftanın 6 günü 08:00-19:00 saatleri arasında çalıştığının kabulü ile haftada 15 saatten hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Ancak davacının işi, çalıştığı işyerleri, yapılan işin niteliği ile dosya kapsamındaki diğer delillerin birlikte değerlendirilmesi ile davacının haftanın 6 günü 08:00-17:00 saatleri arasında çalıştığının kabulü dosya içeriğine daha uygun düşecektir. Davacının haftanın 6 günü 08:00-17:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma alacağı hesaplanmalıdır. Dosya kapsamına uygun düşmeyen şekilde hesaplama yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/11071, K. 2014/13159, 20 Mayıs 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama