KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/11954 E., 2014/14260 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Mayıs 2014
- Mahkemesi
- İstanbul Anadolu 15. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 03/04/2013
- Numarası
- 2013/600-2013/142
Karar Metni
279 kelime·1 dk okuma
1-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 321. maddesinin 2. fıkrasında, "Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir. Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir." hükmü düzenlenmiştir. Bu nedenlerle basit yargılamada 6100 sayılı Kanun'un 297/2. maddesindeki unsurları taşıyan hükmün, 6100 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca gerekçeli olarak açıklanması zorunludur.
6100 sayılı Kanun'un 321. maddesindeki "hükme ilişkin tüm hususlar"dan kastedilen 6100 sayılı Kanun'un 297. maddesindeki unsurlardır. Taraflarca süre tutum dilekçesinin verilmesi gerekçeli kararın tebliğ edilmemesinden kaynaklanmaktadır. Gerekçeli karar tebliğ edildiğinde taraflar gerekçeli temyiz dilekçesi ile temyiz haklarını kullanabileceklerdir.
Dosya içeriğine göre gerekçeli kararın davalı vekiline tebliğe çıkarıldığı, ancak 24.04.2013 tarihli tebligat parçasının açıklama kısmında, zarfın içinde 03.03.2013 tarihli 2013/56 sayılı kararın bulunduğu şerhi bulunmaktadır. Bu çerçevede, yapılan tebligat usulsüz olduğundan, gerekçeli kararın anılan tarafa yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi,
2-Diğer taraftan, nispi harca tabi davaların kabulüne ilişkin kararların temyizi halinde, mahkemece hükmedilen miktar üzerinden hesaplanan nispi karar ve ilam harcının dörtte birinin peşin olarak yatırılması gerekirken, kararı temyiz eden davalı vekilince temyiz harcı olarak maktu harç yatırılmıştır. Bakiye nispi temyiz harcının yatırıldığına dair dosya içerisinde harç tahsil makbuzu da bulunmamaktadır.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/11954, K. 2014/14260, 26 Mayıs 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama