Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2013/14174 K.2014/18184

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin halen Sağlık Bakanlığına bağlı İstanbul/Kartal Yavuz Sultan Selim Hastanesinde ihale ile veri hazırlama ve otomasyon hizmetlerini alan O. E. Kurumsal Hiz. Üre. San. Tic. A.Ş.'ye bağlı olarak çalıştığını, davacının Türkiye Sağlık İşçileri Sendikası üyesi olduğunu, Sağlık Bakanlığına ve müvekkilinin çalıştığı hastaneye 07.03.2011 tarihi itibariyle toplu iş sözleşmesinin uygulanması için yazı gönderildiğini, ancak müvekkiline ücret zammı farkları ile diğer sosyal yardımlarının ödenmediğini beyanla; ödenmeyen alacaklarının davalı Bakanlıktan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacının kendi işçileri olmadığını, zaman aşımı ve hak düşürücü sürelerin geçtiğini, davalı iş yerinde toplu iş sözleşmesi hükümlerinin uygulanamayacağını, uygulanması açısından Bakanlık yükümlülüğünün bulunmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 11.03.2011 tarihinden itibaren toplu iş sözleşmesinden yararlanacağı, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesi uyarınca Bakanlığın alt işveren ile birlikte sorumlu olduğu, Bakanlığın asıl işveren sıfatıyla toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacaklardan sorumlu olacağı kabul edilerek bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı Bakanlık vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Bakanlık vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan ücret fark alacağının hüküm altına alınması sırasında bakiyesi 1.956.19 TL olarak yazılması gerekirken sehven 2.956.19 TL yazılmıştır. Bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden; hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.