Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2013/14667 K.2013/19983

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili; davacının, davalıya ait işyerinde çalışmakta iken üyesi bulunduğu Türkiye Yol Yapı İnşaat İşçileri (Yol-İş) sendikası ile davalı Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğünü temsilen Türk Ağır Sanayi Hizmet Sektörü kamu işverenleri sendikası arasında 01.03.1993-28.02.1995 yürürlük süreli 5. dönem toplu iş sözleşmesi imzalandığını, TİS'in 100. maddesi gereğince 2. yıl zammı ile ilgili 2/b maddesinde kabul edilen ücret zammının davacıya uygulanmadığını, 01.03.1994 tarihinde maddede yer alan ölçülere göre hesaplanan %51,3 oranındaki ücret zammı tüm işçilere uygulanırken,

bu zammın mevsimlik işçi statüsünde olan ve fiilen daimi işçi olarak çalışan davacıya uygulanmadığı gibi, takip eden dönemlerde uygulanan TİS'leriyle kararlaştırılan zam oranlarının, bu zam ile mevsimlik işçi olmayanların yükseltilen ücretlerinin üzerine uygulandığım, TİS'in 4. maddesine göre TİS hükümlerinden sendika üyesi tüm işçilerin yararlandırılması gerektiğini, 01.03.1994 tarihinde uygulanmayan %51,3 oranındaki ücret zammı nedeniyle işyerinde aynı işi yapan ve söz konusu zamdan yararlanmış olan işçilerle davacı arasında sosyal yardımlar da dikkate alındığında 750,00 TL civarında maaş farkı oluştuğunu,

2001 yılında mevsimlik işçi statüsünün kaldırılarak tüm işçilerin daimi işçi statüsüne geçirildiklerini, davacı dahil, tüm mevsimlik işçiler daimi işçilerle aynı işi yaptıkları halde, düz işçi kadrosunda gösterilmek suretiyle aynı işi yapan işçilerle arasında tek taraflı ücret farkı oluşturulduğunu ileri sürerek, fazlaya ait talep hakları saklı kalmak üzere, 500,00 TL ücret farkı, 200,00 TL ilave tediye farkı, 300,00 TL ikramiye farkı alacağının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili;dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, 5286 sayılı Yasaya göre Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü personelinin İl Özel İdaresi ile yasada belirtilen Belediye ve Bakanlıklara devredildiğini, davacının konumuna göre husumetin davacının devredildiği idareye yöneltilmesi gerektiğini, dava dilekçesinde belirtilen tarih itibariyle Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğünün ayrı bir tüzel kişiliği bulunduğundan davanın bu nedenle husumet yönünden reddi gerektiğini, davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, müvekkili idarenin davacıya hiçbir borcunun bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davacı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Somut olayda, mahkemece davacının mevsimlik işçi olarak çalıştığı döneme ilişkin taleplerinin reddi doğru ise de, daimi işçi olarak çalışmaya başladığı 02.02.2001 tarihinden sonra işyeri kayıtlarında işçi olarak işe alındığı belirtilmesine rağmen rasatçı olarak çalıştırıldığı anlaşılmıştır. Bu durumda, davacının derece ve kıdemindeki düz işçi ile rasatçıya ödenen ücretler tesbit edildikten sonra, daimi işçi statüsünde rasatçı olarak çalışılan dönem için hesap yapılarak, fark alacakları olup olmadığı belirlenerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve hatalı yorum ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.