Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2013/17687 K.2014/28327

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 1996 yılı Ağustos ayında çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin davalılar tarafından haksız olarak feshedildiği 2009 yılı Haziran ayına kadar davalı işyerinde çalıştığını beyanla kıdem tazminatı, fazla mesai, genel tatil, ücret ve öğretime hazırlık ödeneği alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Ö.. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, davacının davalı işyerinde 20.10.1996-31.08.2004 ve 18.02.2007-31.08.2007 tarihleri arası çalıştığı ve her iki çalışmasınında istifa ile sona erdiğinden davacının kıdem tazminatına hak kazanmasının mümkün olmadığını, dini ve milli bayram günlerinde kurumlarında ders yapılmadığını, davacının hak kazandığı bütün ücretlerinin ödendiğini beyan beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Avcılar Ö.. Dershanesi vekili davacının davalı işyerinde 01.09.2007 tarihinde çalışmaya başladığını, davacının dava dışı işverenlikte çalışmak amacıyla istifa ederek ayrıldığını bu sebeple kıdem tazminatına hak kazanmadığını, işyerinde haftalık çalışma saatlerinden başkaca fazla çalışma bulunmadığını, dini ve milli bayram günlerinde kurumlarında ders yapılmadığını, davacının hak kazandığı bütün ücretlerinin kendisine ödendiğini beyan beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporundaki hesaplamalar dikkate alınarak davacının kıdem tazminatı, fazla mesai, ücret ve genel tatil ücreti alacağı taleplerinin kabulüne, eğitim ve öğretime hazırlık ücreti alacağı talebinin reddine karar verilmiştir

Karar taraflarca süresinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı ve davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu’nun 9. maddesi “Okullarda yöneticilik ve eğitim-öğretim hizmeti yapanlara, kıdemlerine göre (emekliler hariç) dengi resmî okullarda ödenen aylık ile sosyal yardım kapsamındaki ek ödeme tutarlarından az ücret verilemez.”şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda, davacı Özel Öğretim Kurumları Kanunu kapsamında davalılara ait işyerlerinde 20.10.1996-15.06.2005 tarihleri arasında öğretmen olarak çalışmıştır. Davacının işçilik alacaklarına dair taleplerini içeren dava dilekçesinde ücretinin aylık net 2.500,00 TL olduğunu ileri sürmüş, davalı Ö.. Dershanesi davacının son brüt ücretinin aylık 750,00 TL, diğer davalı Ö.. Eğitim ve Tic. Ltd. Şti. davacının son brüt ücretinin aylık 1.100,00 TL olduğunu savunmuştur.

Davacı şahitleri davacının ücretinin aylık net 2.500,00 TL olduğunu beyan etmiştir. Mahkemece yapılan emsal ücret araştırmasında Sosyal-İş Sendikası tarafından fesih tarihi itibariyle davacının net 2.000,00 TL ücret alabileceği bildirilmiştir.

Mahkemece emsal ücret araştırmasına göre davacının aylık net 2.000,00 TL ücret aldığı hakkındaki kabulün somut delillere dayanmadığı ve mahkemece yeterli araştırma yapılmaksızın tespit edildiği anlaşılmış olup yukarıda açıklanan kanun hükmü doğrultusunda emsal ücret araştırması yapılarak sonucuna göre karar verilmedir.