Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2013/24276 K.2014/35438

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı MNG Kargo A.Ş. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, tazminat ve işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Davalı MNG K. Y. ve Y. T.. A.Ş. vekili, davanın reddini savunmuştur. Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir. Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararı davacı vekili ve davalı MNG K. Y.ve Y.T.. A.Ş. vekili temyiz etmiştir. 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, dava dilekçesinde, fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi, gerçek ücretinin Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirilmemesi ve sair nedenlerden, iş sözleşmesinin işçi tarafından haklı sebeple feshedildiği iddia edilmiştir. Mahkemece de, fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle, davacının iş sözleşmesini haklı olarak feshettiği kabul edilerek, kıdem tazminatı alacağı hüküm altına alınmıştır.

Ne var ki, davacı işçi, her iki davalıya ayrı ayrı sunduğu 19.11.2009 tarihli yazılı fesih bildirimlerinde, açıkça ailesinin kurduğu şirkette çalışmak istediğinden dolayı iş sözleşmesini feshettiğini bildirmiştir. Davacı, fesih bildiriminde belirttiği sebeplerle bağlı olup, bunlara ilaveten başka bir sebep ileri süremeyeceği gibi fesih bildiriminde gösterilen sebepten farklı bir sebebe de dayanamaz.

Yazılı fesih bildiriminde gösterilen sebebin ise haklı bir sebep olmadığı açıktır. Anılan sebeple, davacının iş sözleşmesini feshi, haklı sebebe dayanmadığından kıdem tazminatı talebinin reddi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3-Gerek 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun mülga 77. maddesi, gerekse 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 80. maddesi uygulaması açısından, fazla çalışma ücreti prime esas kazançlar içerisinde değerlendirilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, brüt tutarda hesaplanan fazla çalışma ücreti alacağından, damga ve gelir vergisi kesintilerinin yapılmasıyla yetinilerek, alacağın net miktarı tespit edilmiştir. Mahkemece de, bilirkişi raporunda belirtilen net tutar hüküm altına alınmıştır. Yukarıda da belirtildiği üzere, fazla çalışma ücreti prime esas kazançlar içerisinde olup, işçi payına düşen sigorta prim kesintilerinin nazara alınmaksızın alacağın Net tutarının belirlenerek hüküm altına alınması hatalıdır.

4-Kabule göre de, takdiri indirim sebebiyle reddedilen kısım hariç olmak üzere, davanın reddedilen kısmı nazara alındığında, karar tarihinde (02.05.2013) yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret tarifesi uyarınca davalı lehine 791,77 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde 962,20 TL vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olmuştur.

Yukarıda yazılı sebeplerden, eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi hatalı olmuştur.