KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/24722 E., 2014/34177 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Aralık 2014
- Mahkemesi
- İstanbul 12. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 07/06/2013
- Numarası
- 2011/217-2013/291
Karar Metni
357 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Somut olayda, mahkemece, davalı yararına hükmedilecek vekalet ücretinin belirlenmesinde, reddedilen manevi tazminat alacağı talebinin nazara alınmaması hatalıdır.
Karar tarihinde (07.06.2013) yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin, "Manevi tazminat davalarında ücret" başlıklı 10. maddesinin "(3) Bu davaların tamamının reddi durumunda avukatlık ücreti, Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre hükmolunur." ve "(4) Manevi tazminat davasının, maddi tazminat veya parayla değerlendirilmesi mümkün diğer taleplerle birlikte açılması durumunda; manevi tazminat açısından vekalet ücreti ayrı bir kalem olarak hükmedilir." şeklinde hükümleri nazara alınarak, reddedilen manevi tazminat alacağı için, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına 1.320, 00 TL vekalet ücretine hükmedilmelidir.
Diğer taraftan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 326/2. maddesi uyarınca yargılama giderlerinin paylaştırılmasında esas alınacak haklılık oranının belirlenmesinde, reddedilen manevi tazminat alacağı talebinin nazara alınmaması da hatalıdır. Anılan hususlar bozma sebebi ise de, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/24722, K. 2014/34177, 2 Aralık 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama