KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/25167 E., 2014/35295 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Aralık 2014
- Mahkemesi
- Bursa 1. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 27/05/2013
- Numarası
- 2011/216-2013/290
Karar Metni
253 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, emeklilik sebebi ile iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile izin, fazla çalışma, hafta ve genel tatil alacaklarını istemiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, husumet yönünden davanın reddini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davacı temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasında kıdem tazminatı ve davalı tarafından yapılan ödemeler konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.
Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının hesaplanan kıdem tazminatından davacının dava dilekçesinde ikrar ettiği davalının 4.000,00 TL ödemesi mahsup edilmiştir. Davalı ise 7.500,00 TL ödeme yaptığını savunmuştur. Mahkemece celbedilen banka kayıtlarında maaş adı altında üç kez 1.000,00 TL olarak yapılan ödemelerin de mahsubu ile kıdem tazminatı hüküm altına alınmış ise de isabetli değildir. Zira banka kayıtlarında maaş adı altında yapılan ödemelerin kıdem tazminatına karşılık olduğuna ilişkin ibare bulunmadığı anlaşılmaktadır. Dosya kapsamına göre davacının kabulü dışında kıdem tazminatı için ödeme yapıldığı davalı tarafından ispatlanamamıştır. Belirtilen sebeple davacı kabulü dışındaki ödemelerin kıdem tazminatından mahsubu hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/25167, K. 2014/35295, 11 Aralık 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama