KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/25322 E., 2014/33880 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Aralık 2014
- Mahkemesi
- Ankara 11. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 16/04/2013
- Numarası
- 2012/773-2013/471
Karar Metni
293 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı, davalı şirketin Kulu Dinlenme Tesislerinde çalıştığını, sözleşmenin işveren tarafından feshedildiğini belirterek, fark kıdem ve fark ihbar tazminatları ile fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.
Davalı, davacıya hakedişlerinin ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen karar, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 05.07.2012 tarihli, 2011/49394 esas, 2012/26549 karar sayılı ilamı ile fazla mesai ücretinin hesaplanması ile işçiye verilen yemek ve yol ücretlerinin miktarı bakımından bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davanın kısmen reddine karar verilmesine rağmen kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına reddedilen kısım üzerinden 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 323/ğ. maddesi ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 12. maddesine göre vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu hususta bir karar verilmemesi bozma sebebi ise de, yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte olan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/25322, K. 2014/33880, 1 Aralık 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama