Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2013/26014 K.2014/36726

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, davacının, davalıya ait iş yerinde içme ve sulama suyu bölününde çalıştığını, emekli olarak işten ayrıldığını, tazminat ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ücret ve ikramiye alacağı, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının başvurusu üzerine davalı Belediye yetkilileri tarafından kendisine ödenmeyen maaş, ikramiye ve emekli tazminatı alacaklarını gösterir liste sunulması sebebiyle, davalının zamanaşımı def'inden vazgeçmiş sayılacağı, bu sebeple zamanaşımı def'inin yerinde olmadığı gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, kanuni süresi içinde, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, 22.08.2011 tarihli belgenin borç ikrarı niteliğinde olup olmadığı, buna bağlı olarak zamanaşımını kesen sebep olarak kabul edilip edilemeyeceği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Borçlar Kanunun'da zamanaşımını kesen sebepler gösterilmiştir. Bunlardan borçlunun borcunu ikrar etmesi (alacağı tanıması), zamanaşımını kesen sebeplerden biridir. Borcun tanınması, tek yanlı bir irade bildirimi olup; borçlunun, kendi borcunun devam etmekte olduğunu kabul anlamındadır. Borç ikrarının sonuç doğurabilmesi için, eylem yeteneğine ve malları üzerinde tasarruf yetkisine sahip olan borçlunun veya yetkili kıldığı vekilinin, bu iradeyi alacaklıya yöneltmiş bulunması ve ayrıca zamanaşımı süresinin dolmamış olması gerekir.

Zamanaşımı süresinin dolmasından sonra alacaklıya yöneltilen borç ikrarının, zamanaşımı def'inden zımni (örtülü) feragat anlamına geldiği, öğretideki baskın görüşlerle ve yargı inançlarıyla da doğrulanmaktadır (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 19/11/1963 T. 5924-6419 sayılı kararı). Dahası, zamanaşımı süresinin dolmasından sonra alacaklıya karşı bir borç ikrarında bulunan borçlunun, bu borç ikrarına dayanılarak açılan davada zamanaşımı def'ini ileri sürmesi, çelişkili davranış yasağını oluşturur. Bu durum Medeni Kanunun 2. maddesine aykırı olup, hukuken korunamaz (HGK. 23.02.2000 gün ve 2000/15-71 E, 2000/116 K).

Somut olayda, davacının istemi üzerine, ikramiye, maaş ve kıdem tazminatı alacaklarına ilişkin işverence verilmiş olan 22.08.2011 tarihli belge, dava tarihinde yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 133. maddesi anlamında zamanaşımını kesen borç ikrarı niteliğinde bir belge değildir. Davalı Belediye kayıtlarında bulunan davacı alacaklarının tesbiti niteliğindedir. Kaldı ki, belgede imzası bulunan Mali Hizmetler Müdürü, davalı adına borç ikrarında bulunacak konumda değildir. Buna göre, ilgili belge Borçlar Kanunu kapsamında zamanaşımını kesen borç ikrarı olarak kabul edilmeyerek, davalının zamanaşımı def'i değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.