Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2013/2657 K.2013/2629

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin işverence geçerli sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine, karara rağmen işveren tarafından süresi içerisinde işe başlatılmaz ise sekiz aylık brüt ücret tutarında tazminatın belirlenmesine, davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının diğer çalışana saldırdığı, mağaza yetkilisine saldırarak darp ettiği, mağaza yetkilisine saygısızca tavır sergilediğinden haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, işverence fesih nedeni yapılan kavgaya davacının sebep olmadığı, davacının kendisine yapılan sataşmaya karşılık verdiği, davalı işveren tarafından kavgada asli ve ağır kusurlu olan işçiye uyarı verildiği halde davacının iş sözleşmesinin feshedildiğinden feshin geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı şirket vekili tarafından karar temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin II. bendinde, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığında işverenin haklı fesih imkanının olduğu açıklanmıştır. Yine aynı maddenin II. bendinin d alt bendinde işçinin işverene yahut onun ailesi üyelerinden birine yahut işverenin başka işçisine sataşması haklı fesih sebebi olarak düzenlenmiştir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğine göre davacının davalı işyerinde ambar sorumlusu olarak çalıştığı, davalı işveren tarafından diğer çalışana sataştığından bahisle 4857 sayılı Kanun’un 25/II-d maddesi gereğince feshedildiği anlaşılmaktadır.

Davacı fesih sebebi yapılan kavganın başlamasına neden olmamış olsa da işyerinde yapılan kavga işyerinde olumsuzluğa sebep olduğundan davalı işveren tarafından fesih sebebi yapılan olaylar haklı sebep ağırlığında olmasa da feshin geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Ayrıca belirtmek gerekir ki kavgaya karışan diğer işçinin iş sözleşmesinin feshedilmemesi yapılan feshi geçersiz kılmaz.

Buna göre işverence yapılan feshin geçerli sebebe dayandığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.