Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2013/26905 K.2013/22334

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, davacının, 1998-31.12.2005 tarihleri arasında davalı Üniversiteye ait hastanede, davalı alt işverenin işçisi olarak hemşire görevinde çalıştığını, iş akdinin işverence haksız olarak feshedildiğini, alacak ve tazminatlarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalı şirket vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının 15.12.1998 tarihinde Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde çalışmaya başladığını, ihale alındığı sürece iş akdinin devam ettirildiğini, davacının devamsızlığına ilişkin ihtarname sonrası istifa ettiğini, bu durumun Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı iş müfettişlerincede tespit edildiğini, buna göre kıdem ve ihbar tazminatının reddi gerektiğini, çalışmalarının daha çok nöbet usulü olup aylık ortalama yüzelli saati geçmeyecek şekilde olduğunu, genel tatillerde çalışmadığını, nöbeti varsa nöbet izni kullandığını, tüm yıllık izinlerini kullandığını, alacağının bulunmadığını savunmuştur.

Davalılardan Bakanlık vekili; davanın husumetten ve esastan reddi gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; zamanaşımı itirazında bulunarak, davanın husumetten reddi gerektiğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, ... aleyhine açılan davanın atiye bırakılması sebebiyle karar verilmesine yer olmadığı, diğer davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisinin bulunduğu, işçilik alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ... Rektörlüğünün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Dosya içeriğinden, mahkemece verilen ilk kararın,Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2010/24174 esas, 2012/33312 karar sayılı ilamı ile, “....Somut olayda; davacı işçinin davalı Üniversiteye ait hastanede diğer davalı alt işveren işçisi olarak çalıştığı uyuşmazlık dışıdır. Böyle olunca 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesi gereğince hükmolunan alacaklardan asıl işverenle birlikte sorumludur. Buna rağmen alt işveren hakkındaki davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

Davalı hemşirenin normal mesaisinde haftada altı gün çalıştığı, bunun dışında ayda sekiz kez nöbet tuttuğu ve nöbetin ertesi günü nöbet izni kullanarak normal mesaisine de gitmediği anlaşılmaktadır. Esasen bu nedenle fazla çalışma alacağı da hüküm altına alınmıştır. Böyle olunca hafta tatili alacak isteminin reddi yerine, ayrıca hafta tatili alacağının da hüküm altına alınması isabetsizdir.” gerekçesiyle bozulduğu, mahkemece bozma ilamına uyulduğu anlaşılmıştır.

Somut olayda, 11.01.2010 tarihli bilirkişi raporunda davalı şirketin ıslah dilekçesine karşı yaptığı zamanaşımı itirazı dikkate alınarak, fazla çalışma ücreti alacağından sorumluluğunun 1.706.84 TL olduğunun belirtildiği, 05.10.2009 tarihli bilirkişi raporunda ise, davalı rektörlüğün zamanaşımı itirazı dikkate alınarak fazla çalışma ücretinden sorumluluğunun 1.943.02 TL olduğunun belirtildiği, hükme esas alınan 17.06.2013 tarihli bilirkişi raporunda ise davalı üniversitenin fazla mesai alacağından sorumluluğunun 1.943.02 TL, davalı şirketin sorumluluğunun ise 3.469.47 TL olduğunun bildirildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece, davalı şirketin mahkemece verilen ilk kararı temyiz etmemesi sebebiyle, en fazla 3.469.47 TL fazla mesai alacağına hükmetmesi gerekirken her iki davalının sorumlu oldukları miktarlar toplanarak fazla çalışma alacağının 5.412,49 TL (bunun 1.943,02 TL'sinden davalı rektörlük ve 3.469,47 TL'sinden davalı şirket sorumlu olmak üzere) 100,00 TL’sinin dava, geriye kalan kısmına ıslah harç tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte; sorumlu olduğuna karar verilmesi hatalı olmuştur.

Öte yandan, yukarıda anılan bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilerek, verilen son kararı davalı şirketin temyiz etmemesi nedeniyle en fazla 3.469.47 TL fazla çalışma ücretine hükmedilebileceği de dikkate alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.