KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/29330 E., 2015/2029 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Şubat 2015
Karar Metni
256 kelime·1 dk okuma·2 bölüm
.
DAVA
Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin belediye yönetimi değişmesi sonucunda yapılan tasarrufla feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.
Davalı bediye vekili, husumet itirazında bulunarak davacının iş sözleşmesinin diğer davalı ile aralarında olan sözleşme gereğince fesh edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.
....vekili ise, belediye ile aralarında asıl isveren alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, taleplerin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Karar, davalılar avukatları tarafından süresinde temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususu tartışmalıdır.
Somut olayda, davalı işveren nezdinde şoför olarak çalışan davacının emsal dosyalara göre yapılan fazla mesai hesabına göre fazla mesai yaptığı kabul edilerek sonuca ./..
-2-
gidilmişse de, bu dosya kapsamından tanık anlatımlarının fazla mesai yapıldığına dair net ve yeterli bilgiler içermediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca ispatlanamayan fazla mesai alacağının mahkemece reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/29330, K. 2015/2029, 2 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama