KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/30095 E., 2015/2383 K.·Avukat ...
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Şubat 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, ücret alacağı, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
254 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı, yıllık izin, aylık ücret, fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonucunda, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Somut uyuşmazlıkta, bozma ilamı sonrasında düzenlenen ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda, fazla çalışma ücreti alacağı bakımından ıslaha karşı zamanaşımı savunmasının değerlendirilmesinde, dava dilekçesinde talep edilmiş olan 2.000,00 TL'nin nazara alınmayarak, alacağın brüt 7.363,56 TL tutarında hesaplanması hatalı olmuştur. Dava dilekçesinde talep edilen 2.000,00 TL'nin ıslaha karşı zamanaşımı savunmasından etkilenmediği nazara alındığında, fazla çalışma ücreti alacağının miktarı (7.363,56 TL+2.000,00 TL=) brüt 9.363,56 TL'dir. Bu tutardan, şimdiki gibi 1/3 oranda takdiri indirim yapılarak ulaşılacak sonuç meblağ hüküm altına alınmalıdır. Belirtili yönden hatalı hesap içeren bilirkişi raporuna itibar edilerek sonuca gidilmesi bozmayı gerektirmiştir.
A.Ö.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/30095, K. 2015/2383, 3 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama