Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2013/32675 K.2013/24159

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, davalıya ait işyerinde 01.11.1998-09.06.2009 tarihleri arasında çalıştığını, aylık ücret alacaklarının ödenmemesi nedeni ile ... sözleşmesini haklı sebebe dayalı feshettiğini, işyerinde fazla çalışma yaptığını ve hak kazandığı yıllık izinlerinin kullandırılmadığını ileri sürerek, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının ücretlerinin eksiksiz ödendiğini bu nedenle işçi tarafından gerçekleştirilen feshin haklı nedene dayanmadığını, işyerinde fazla çalışma yapılmadığını ve hak kazandığı yıllık izinlerinin kullandırıldığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, taraflar arasındaki ... sözleşmesinin davacı işç tarafından haklı nedene dayalı feshedildiği, davacının fazla çalışma iddiasını tanık beyanları ile ispatladığı, işçinin hak kazandığı yıllık izinlerinin kullandırıldığı veya ücretlerinin ödendiğini gösterir yazılı delili ibraz edilmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar süresi içerisinde davalılar tarafça temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanamadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle ... yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, ... yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı tanıklarının beyan ettiği çalışma saatleri esas alınarak davacının 2009 yılana kadar devam eden tüm çalışma süresi için hak kazandığı fazla çalışma ücreti hesaplanmış ise de, davacı tanıklarının ... yerinde 2005 ve 2007 yıllarına kadar çalıştıkları anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının 2007 yılı sonrasında gerçekleşen çalışma dönemine ilişkin fazla çalışma iddiasını ispatladığı kabul edilmez. Bu husus dikkate alınmaksızın eksik incelemeye dayalı karar verilmesi isabetsizdir.

3-Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda, davalı işveren tarafından dosya içerisine, davacının toplam 47 gün yıllık izin talep ettiğine ilişkin 4 adet belge ibraz edilmiştir. Bu belgeler davacının el yazısı ile düzenlenmiş olup tek başına yıllık izin kullandırıldığını göstermemekte ise de, belgelerinin ait olduğu dönemlerdeki ücret bordrolarında yıllık izin talep belgelerinde belirtilen gün sayısı kadar davacının izinli olduğu gösterilerek tahakkuk yapıldığı ve ücret bordrolarının davacı tarafından itirazi kayıtsız imzalandığı görülmektedir.

Yıllık izin talep belgeleri ve ücret bordrolarının bir arada değerlendirilmesi sonucunda davacının talep belgelerinde gösterilen tarihlerde izinlerini kullandığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacının kullanmadığı 115 gün yıllık izin süresi yönünden 01.11.2011 tarihli ikinci bilirkişi raporunda yapılan hesaplamaya itibar edilmesi gerekirken, 162 gün yıllık izin süresi üzerinden yapılan hesaplama doğrultusunda karar verilmiş olması da hatalıdır.