KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/3417 E., 2014/2097 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Ankara 15. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 11/12/2012
- Numarası
- 2010/634-2012/1397
Karar Metni
340 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, fazla mesai, sandık alacağı, maddi tazminat ve manevi tazminat alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 10. maddesinin dördüncü fıkrasına göre "Manevi tazminat davasının, maddi tazminat veya parayla değerlendirilmesi mümkün diğer taleplerle birlikte açılması durumunda; manevi tazminat açısından vekalet ücreti ayrı bir kalem olarak hükmedilir." Aynı maddenin üçüncü fıkrasında ise, manevi tazminat davasının tümden reddi durumunda, tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre avukatlık ücretine hükmedileceği öngörülmüştür.
Mahkemece, sandık alacağı, maddi tazminat ve manevi tazminat alacağının reddedilmiş olmasına rağmen, davalı yararına tek vekalet ücretine hükmedilip, manevi tazminat talebi yönünden vekalet ücretine ayrı bir kalem olarak ayrıca hükmedilmemesi
hatalı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/3417, K. 2014/2097, 11 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama