Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2013/36245 K.2015/10789

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, alacak isteklerinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, alacakların kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-4857 sayılı İş Kanunu’nun 41. maddesine yazılı olan fazla çalışma süresinin toplamı bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı yönündedir. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Kanundaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünden kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz iş kanunlarının yürürlüğüne göre yılda 90 gün ve ikiyüzyetmiş saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Somut olayda hükme esas alınana bilirkişi raporunda işçinin kanun gereği 270 saati geçen fazla çalışma yapamayacağı kabul edilerek bu saatele sınırlı hesaplama yapılmıştır. Oysa yukarıda açıklandığı gibi ikiyüzyetmiş saat fazla çalışmanın belirlenmiş kesin sınırı değildir. Davacının bu saaten daha fazla çalışmasını ispat etmesi durumunda ücretinin belirlenmesi gerekir. Davalı tarafından ikiyüzyetmiş saat çalışmanın ücrete dahil olduğuna dair bir sözleşme de sunulmadığı halde maddi ve hukuki olguları hatalı değerlendiren bilirkişi raporuna göre karar verilmesi bozma nedenidir.

3-Bilirkişi raporunda alacaklar hem bürüt hem net olarak rakamlandırlmıştır. Asıl olan alacakaların bürüt tutarlardan hüküm altına alınarak kesintilerinin infazda dikkate alınmasıdır. Ancak mahkemece hüküm kurulurken net rakamlar kabul edilip yazıldığı halde rakamların yanına net yerine bürüt ibaresinin yazılmak suretiyle infazda tereddüt oluşturacak şekilde çelişik karar verilmesi de hatalı olmuştur.

4-4857 sayılı Kanun'un 34/1. maddesine göre gününde ödenmeyen ücret alacaklarına mevduata uygulanan en yüksek faiz oranının uygulanması gerekir. Geniş anlamda ücret kavramına dahil olan fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin de zamanında ödenmemesi durumunda mevduata uygulanan en yüksek faiz oranının uygulanması gerekir. Davacı dava dilekçesinde bu yönde talepte bulunduğu halde mahkemece yasal fazi oranına göre karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

5-Davacı ücretinin İş Kurumu Genel Müdürülüğüne eksik bildirildiğinden işsizlik sigortası ödemlerinin eksik yapıldığını beyan ederek davalı işverenden bu konudaki zararının giderilmesini de istemiştir. Mahkemenin bu konuda bilirkişilerin varsayıma dayalı olarak hazırladıkları rapora göre karar vermesi isabetsiz olmuştur. Dosyadan davacının gerçekten işsizlik ödeneğinden yararlanıp yararlanmadığı dahi anlaşılamamaktadır.

Bu konuda davacıya İş Kurumu Genel Müdürlüğü tarafından varsa işsizlik sigortası ödemeleri yapılıp yapılmadığı sorularak varsa belgleri getirtilip, ödemelerin gerçek ücretine göre yapılıp yapılmadığı ve 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu'nun hesaplamaya ilişkin ilkelerine göre değerlendirilme yapılması gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi bozma nedenidir.