KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/36352 E., 2015/10234 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Mart 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
251 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, davanın reddine karar vermiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili; müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın davalı tarafından feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, davalı feshi haklı sebebe dayandığından, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
Taraflar arasında kıdem ve ihbar tazminatları yönünden uyuşmazlık bulunmaktadır.
İş sözleşmesinin geçerli sebebe dayanılarak feshi durumunda işçi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanır.
Somut olayda; davalı işverenliğe ait işyerinin depo bölümünde takım lideri olarak çalışan davacının; şirkete ait promosyon ürünlerini tüketme ve bunları bulunması gereken işyeri bölümü dışında, otoparka inen merdivenlerin altında depolama şeklindeki feshe konu eylemleri dosya kapsamı ile sabittir. Söz konusu eylemler fesih için haklı neden ağırlığında olmayıp, geçerli neden oluşturmaktadır. Mahkemece bu yön gözetilmemiş olup, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının bilirkişiye hesaplattırılarak hüküm altına alınması gerekirken yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi hatalıdır. Hüküm bu sebeplerle bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/36352, K. 2015/10234, 16 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama