KÜNYE
(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi 2013/609 E., 2013/29877 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Aralık 2013
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
314 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının 05.07.2000 tarihinde ... Belediyesinde işçi olarak çalışmaya başladığını, 03.03.2010 tarihinde iş akdine son verildiğini, davacının hak ve alacaklarının ödendiğini, ancak kullanmadığı yıllık izin ücretini ödenmediğini iddia ederek 102 günlük yıllık ücretli izin alacağını talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının 102 günlük ücretli izin alacağı olduğunu kabul ettiklerini ifade etmiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 102 günlük izin ücreti alacağı bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 102 günlük izin ücreti alacağı bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi isabetlidir.
Ancak karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 12. maddesine göre davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken 1.200,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi hatalıdır. Bununla beraber bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/609, K. 2013/29877, 20 Aralık 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama