KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2013/8025 E., 2014/7376 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
- Dava
- Davacı, bakiye süre ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmaksızın feshedildiğini belirterek davalıdan bakiye süre ücreti alacağının tahsilini istemiş; mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.
Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı, davalı işyerinde ön muhasebe elemanı (memur) olarak çalışmaktadır. Davacı iş sözleşmesinin belirli süreli olduğunu belirterek, haksız feshinden dolayı bakiye süre ücreti alacağı istemiştir.
Somut olayda, davacının yaptığı işin 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu kapsamında olmadığı ve niteliği itibariyle süreklilik arz eden bir iş olduğundan, iş sözleşmesinin belirli süreli yapılmasını gerektiren objektif neden bulunmadığından belirsiz süreli olarak kabul edilmesi gerekmektedir. Belirsiz süreli iş sözleşmesinin feshinde bakiye süre ücreti alacağı istenemeyeceğinden, mahkemenin davanın red gerekçesi yerinde değil ise de, karar sonucu itibariyle doğru olduğundan davacının temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.
Mahkemece, davalı yararına 636,00 TL vekalet ücretine hükmetmesi gerekirken, 1.320,00 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi hatalıdır.
Yukarıda sayılan bu husus hükmün bozulmasını gerektirmekte ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2013/8025, K. 2014/7376, 8 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama