Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2013/9815 K.2014/10616

Davacı, davalıya ait işyerinde 09.04.2007 tarihinden 07.01.2011 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını, davalı şirket tarafından zorlama sonucu istifa ederek işten ayrıldığını, kanuni hakları verilmediğini savunarak kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti ve fazla mesai ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davacının, müvekkili şirkete ait işyerinde “muhasebe elemanı” olarak 09.04.2007 tarihinde çalışmaya başladığını, 08.01.2011 tarihinde kendi isteği ile istifa dilekçesini vererek işten ayrıldığını, bu sebeple kıdem tazminatı talep edemeyeceğini, 2011 Yılı Ocak ayı bordrosu ile tüm sosyal hakları, fazla mesai ücreti, yirmisekiz günlük izin ücretinin ödendiğini, hiçbir alacağı kalmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin iş sözleşmesini haklı bir sebep yokken feshettiği, ancak diğer taleplerine ilişkin alacakları bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu yürürlükte iken açılmıştır. Davacı tarafından kısmi dava açıldığını gösteren fazlaya ilişkin haklarını saklı tuttuğuna, şimdilik alacağının bir kısmını talep ettiğine dair ifadeler kullanılmamıştır. Bu durumda Yargıtay uygulamasına göre dava tam olarak kabul edildiğinden ıslah ile artırılan talepler dikkate alınarak davacının taleplerinin hüküm altına alınması yerinde değildir.

Sonuç: