KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/12004 E., 2015/20547 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Haziran 2015
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, asgari geçim indirimi alacağı ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
248 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili, davalı işveren nezdinde usta öğretici olarak çalıştığını, ödenmeyen kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ücret alacağı ve asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususu tartışmalıdır.
Fazla mesai alacağı açısından, davacının inandırıcı delillerle fazla mesai yaptığı hususunu ispatlayamamış olması, işverenin haftalık kırk saat çalışma yapıldığı savunması aksine bir delil ortaya koyamadığı sabittir. Davacı tanıkları sadece aynı şekilde usta öğretici olarak başka firmalarda çalışan kişilerdir. Dinlenen bu davacı tanıklarının iş yerinde çalışmakta olan ve çalışma saatlerini düzenini bilen kişiler olmaması karşısında, davacının fazla çalışma alacaklarını ispatlayamadığı, davalı tanık beyanları ile davacının fazla çalışma yapmadığının anlaşılmasına neticesinde, fazla mesai alacağı talebinin reddi gerekirken, kabulü yönünde verilen karar isabetsizdir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/12004, K. 2015/20547, 15 Haziran 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama