Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/12497 K.2014/13403

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı firmada 10.12.2011 tarihinden iş sözleşmesinin haksız ve geçersiz sebeple feshedildiği 14.02.2013 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını, davalının gösterdiği fesih sebebine göre fesih süresini geçirdiğini, işverenin güvenini kötüye kullanmadığını, davalı iddiasının haksız ve geçersiz olduğunu ileri sürerek, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 26. maddesindeki hak düşürücü süre geçirildiğinden feshin geçersizliği ile işe iade ve diğer kanuni haklarının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 10.01.2013 tarihinde çağrı sırasında bir müşteriye küfür ederek telefonu yüzüne kapattığını bu eyleminin, iş disiplinine ve ahlakına aykırı olduğunu, yapmakla ödevli bulunduğu görevleri kendisine hatırlatılmasına rağmen yapmamakta ısrar etmesi sebebiyle iş sözleşmesinin, 4857 sayılı Kanun 25/II maddesi uyarınca haklı ve geçerli sebeple feshedildiğini savunarak, davanın reddini karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece dava, davalı işveren tarafından yapılan fesih işleminin kanuni süresinde olmaması gerekçesiyle kabul edilmiştir.

Temyiz:

Kararı kanuni süresi içinde davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş sözleşmesinin hak düşürücü süre içinde feshedilip feshedilmediği hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İşçi veya işveren bakımından haklı fesih sebeplerinin ortaya çıkması halinde, iş sözleşmesinin diğer tarafının sözleşmeyi haklı sebeple fesih yetkisinin kullanılma süresi sınırsız değildir. Bu bakımdan 4857 sayılı Kanun'un 26. maddesinde işverenin öğrendiği tarih ve olayın gerçekleştiği tarih başlangıç esas alınmak üzere iki ayrı süre öngörülmüştür. Bu süreler içinde fesih yoluna gitmeyen işçi ya da işverenin feshi, haklı bir feshin sonuçlarını doğurmaz. Bu süre, feshe sebep olan olayın diğer tarafça öğretilmesinden itibaren altı işgünü ve herhalde fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren bir yıl olarak Kanunda belirlenmiştir.

Somut olayda, davacının iş sözleşmesi savunmasında kabul ettiği eylemi neticesinde davalı tarafça geçerli sebeple feshedilmiştir. Geçerli sebeple iş sözleşmesinin feshedildiği hallerde kanunda belirtilen altı iş günlük hak düşürücü süre aranmaz, feshin makul sürede yapılması yeterlidir. Yapılan fesih geçerli sebebe dayanmakta olup davanın reddi gerekirken, kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç : Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.