KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/12964 E., 2014/15214 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Mayıs 2014
- Mahkemesi
- İstanbul Anadolu 4. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 26/12/2012
- Numarası
- 2011/842-2012/1298
Karar Metni
249 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili, müvekkilinin 01.01.2014-18.01.2011 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı sebebe dayanmaksızın feshedildiğini, feshe bağlı alacaklar ile diğer bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini, herhangi bir alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davacının feshinin haklı neden dayandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili süresinde temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanamayacağı ile fazla çalışma sürelerinin tespiti bakımından uyuşmazlık bulunmaktadır.
Somut olayda davalıya ait işyerinde 01.01.2014-18.01.2011 tarihleri arasında telefonla sipariş sürücüsü olarak çalışmakta olan davacının dosya içinde bulunan çalışma düzenine göre 4857 sayılı İş Kanunu uyarınca yedibuçuk saati aşan çalışmalarda ara dinlenme süresinin bir saat olarak düşülmesinin gerektiği anlaşılmasına göre, davacının haftada üç saat fazla çalışma yaptığı anlaşılmaktadır. Mahkemece hesaplamanın bu kabule göre yapılarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/12964, K. 2014/15214, 29 Mayıs 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama