Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/13192 K.2015/21516

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı iş yerinde sıtma işçisi olarak çalışmakta iken emeklilik nedeniyle işten ayrıldığını, yıllık izinlerini kullanmadığını, karşılığının da ödenmediğini ileri sürerek yıllık izin ücreti alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır.

Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Sözleşmenin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret, işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece, iş sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı izin alacağına dönüşür. Bu sebeple zamanaşımı da iş sözleşmesinin feshinden itibaren işlemeye başlar.

Somut olayda, davacının yıllık izin alacağının kabulüne karar verilmiştir. Dosyanın incelemesinde, davacının bazı yıllara ait yıllık izinlerini kullandığı anlaşılmaktadır. Davacının en son 2009 yılın ait yıllık izninden 30 gün kullandığı, bu tarih öncesinde yer alan izinlerini kullanmış sayılacağı karine olarak kabul edilmelidir. Bu bağlamda, 1994, 1995, 1996 ve 1997 yıllarına ait kullanılmayan izinleri mevcutken, 1998 yılına ait iznin kullanılması, ayrıca son olarak 2009 yılı izninin kullanılması hayatın olağan akışına aykırı düşmektedir. Buna göre yıllık izin alacağının reddine karar vermek gerekmekte iken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.