KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/13487 E., 2014/13456 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Mayıs 2014
- Mahkemesi
- İstanbul Anadolu 5. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 03/03/2014
- Numarası
- 2014/7-2014/86
Karar Metni
287 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan feshedildiğini belirterek kıdem, ihbar tazminatı ve birkısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.
Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, bozma ilamı öncesi yapılan yargılama sonucu kıdem, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağının kabulüne, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir. Karar davalı temyizi üzerine dairemizin 19.11.2013 tarih, 2012/28614 E- 2013/25596 Karar sayılı kararı ile davacının istifa ederek iş sözleşmesini sonlandırdığı gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerektiği belirtilerek bozulmuştur. Mahkemece, bozma ilamına uyularak hüküm kurulmuştur.
Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle bozmaya uyularak karar verimiş olmasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Mahkemece, bozma ilamına uyulduktan sonra kıdem ve ihbar tazminatı isteklerinin reddi yönünde karar verilmesi isabetlidir. Ancak ihbar tazminatı isteği reddedilmesine rağmen, yıllık izin ücreti alacağı ile ilgili hüküm fıkrasında, "ihbar tazminatı alacağının da" yazılarak hükümde karışıklığa sebep olunması hatalıdır. Bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/13487, K. 2014/13456, 20 Mayıs 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama