Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/14512 K.2014/18995

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı A.. B.. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalı Bakanlığa bağlı işyerinde, kayden diğer davalının işçisi olarak çalıştığını, davalılar arasındaki asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığını, iş sözleşmesinin geçerli ve haklı sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Bakanlık vekili, davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı Bakanlık vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce bozulmuştur. Mahkemece, bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, yazılı gerekçeyle davalı Bakanlık yönünden davanın kabulüne, diğer davalı yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı Bakanlık vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda, davalı Bakanlığa bağlı Karaman Huzurevi Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünde, hizmet alım sözleşmesine istinaden altişveren işçisi olarak, bakım elemanlığı göreviyle çalışan davacının iş sözleşmesi, davalı alt işveren K.. O.. tarafından, bildirim süresi tanınarak feshedilmiştir.

Mahkemece, bozma öncesi verilen kararda, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu kabul edilerek hüküm tesis edilmiş, davalı Bakanlık mali sonuçlardan diğer davalıyla birlikte sorumlu tutulmuştur. Bu karar, davacı tarafça temyiz edilmemiştir. Mahkemenin bozma sonrası verdiği kararında, bu kez davalılar arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunun kabul edilmesi usulü kazanılmış hak ilkesine aykırılık teşkil etmekte olup, hatalıdır. Bu halde, davalılar arasında asıl işveren-altişveren ilişkisinin bulunduğu kabul edilerek sonuca gidilmesi gereklidir.

Feshin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı noktasındaki uyuşmazlık bakımından ise, dosya içeriğine göre, davacı işçinin iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi uyarınca feshedildiği, fesih bildiriminin yazılı yapılmasına rağmen fesih sebebinin açık ve kesin olarak belirtilmediği anlaşılmakla, feshin geçersiz olduğuna ilişkin mahkeme kabulü isabetli olup, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak, davacı işçinin kıdemine göre, işe başlatmama tazminatının davacının beş aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesi gerekirken, altı aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesi hatalı olmuştur.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.