KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/15943 E., 2014/27896 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Ekim 2014
- Mahkemesi
- Kırıkkale 2. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 21/03/2013
- Numarası
- 2012/403-2013/90
Karar Metni
259 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili, Kırıkkale Belediye Başkanlığında 1986 yılında beri işçi olarak çalışmakta iken kanuni düzenleme sonucunda İl Milli Eğitim Müdürlüğüne gönderildiğini ve bir süre sonra emekli olduğunu, davacının sendika üyesi olup Toplu İş Sözleşmesinden yararlandırıldığını, davacının Kırıkkale Belediyesinde çalıştığı dönemde yıllık izinlerinin çoğunun kullandırılmadığını belirterek yıllık izin alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili, açılan davayı kabul etmediklerini, taleplerin zamanaşımına uğradığını, 6111 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu gereğince davacının belediye başkanlığı nezdindeki çalışmalarından kurumun sorumlu tutulamayacağını, buna rağmen davacıya 21.10.2011 tarihinde 5.277,34 TL yıllık izin ücreti ödendiğini, davanın konusuz kaldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının hak kazandığı yıllık izin sürelerinin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.
1-Davacı yıllık izin alacağı talebinde bulunmuştur. Dosya kapsamından davacının 1986 yılından 10.01.2008 tarihine kadar geçici işçi olarak Kırıkkale belediyesinde çalıştığı, bu tarihte kadroya atandığı anlaşılmaktadır. Davacının yıllık izin alacağının hesaplanmasında geçici işçi olarak çalıştığı dönemde çalışılan fiili süreler toplanmalı ve toplama göre hakettiği yıllık izin süresinin belirlenmesi gereklidir.
2-Kabule görede davalı kurum harçtan muaf olmasına rağmen mahkemece aleyhine harca hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/15943, K. 2014/27896, 15 Ekim 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama