KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2014/16941 E., 2015/29860 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Kasım 2015
- Mahkemesi
- Ankara 4. İş Mahkemesi
- Tarihi
- 10/03/2014
- Numarası
- 2012/811-2014/253
- Dava
- Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, ücret alacağı, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının davalı şirkette çalışmasının bulunmadığını, iddialarının soyut nitelikte olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2. maddesinde gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı açık olarak düzenlenmiştir.
Mahkemece; hükmün gerekçesinde ispatlanmayan hafta tatili ücret alacak talebinin reddedildiği belirtilmesine rağmen, hüküm fıkrasında “Brüt 1.035,17 TL hafta tatili çalışma ücreti alacağının 100,00 TL'sine dava tarihi olan 10.07.2012 tarihinden, bakiye 935,17 TL'sine ıslah tarihi olan 12.11.2013 tarihinden itibaren işleyecek ve hesaplanacak en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine” karar verildiği anlaşılmaktadır. Gerekçeli karar tefhim edilen hüküm sonucuna açıkça aykırı olduğundan kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2014/16941, K. 2015/29860, 2 Kasım 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama