Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/18222 K.2014/24893

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, feshin geçerli sebebe dayandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayandığı davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış olanaklarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini olanaksız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğine göre, 20.03.2013 tarihli fesih bildiriminde davacının iş sözleşmesinin "....bağlı yöneticiniz ve fabrika tepe yönetimi ile uyumsuzluk yaşamakta olduğunuz yazılı savunmanızda yer almaktadır. Bu uyumsuzluk savunmanızda belirtiğiniz işletme sorunlarından değil, bu işletme sorunları ile ilgili sizden beklenen asgari gayretin tarafınca gösterilmemesinden kaynaklanmaktadır.

İş veriminin ortaya konabilmesi belirli bir yetişme ve eğitim süreci gerektirdiği için, göreve başladığınız ilk günden itibaren eğitim ve gelişminiz için gerekli programlar bağlı yöneticiniz tarafından uygulanmış ve beklenen gelişim gözlenememesine rağmen sabırla ve ısrarla sürdürülmüştür.

Gelinen noktada bağlı yöneticilerinizin tüm gayret ve yönlendirmelerine rağmen, iş veriminizin beklenen düzeyin çok altında kalması sebebiyle iş sözleşmenizin 20 Mart 2013 tarihi itibariyle...." feshedildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, fesih bildirgesinde belirtilen ve fesih sebebi sayılan olaylara ilişkin olarak, davacının bir çok kez savunmasının alındığı, 20.03.2013 tarihli savunmasında performans artışının gerekli bakımlar yapılamadığı için artırılamadığına ilişkin teknik hususlarıda içeren beyanda bulunduğu, ilgili uyarılar ve savunmalarla ilgili olarak davacının savunmasında belirtiği olgularda dikkate alınarak, davacının kısa bir eğitim ile başka bölümlerde çalıştırılma imkanı olup olmadığı, feshin son çare ilkesine uyulup uyulmadığı konularında, konusunda uzman teknik bilirkişi ve hukukçudan oluşan bilirkişi heyetiyle keşif yapılarak,

işyeri belgeleri de incelenerek, iddialar ve savunma değerlendirilerek feshin geçirli sebebe dayanıp dayanmadığı hususunda karar verilmesi gerekirken sadece tanık beyanlarına dayanılarak eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.