Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/18336 K.2015/30692

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, işyerinde çıkan kavga sonucu hiç suçu yokken yargılandığını ve seksen iki gün cezaevinde kaldıktan sonra işe başlamak istediğini, ancak işe başlatılmayarak iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile izin ve ücret, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, işyerinin kardeşine ait olduğunu ve çıkan kavga sonucunda işyerinin tamamen kapatıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki gerekçesi açıklanmayan tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 41. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Somut olayda; davacının ücret + bahşiş usulüyle çalıştığı dosya kapsamı ile sabittir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının fazla çalışma alacağı hesaplanırken, sabit ücretin %50 fazlası ve bahşişin sadece %50 zamlı kısmının esas alınması isabetli olmamıştır. Aylık ücreti yanında bahşiş de alan davacının, haftalık çalışma süresini aşan çalışma saatlerinde alacağı bahşiş artacağından, yapılan bu fazla çalışmanın normal saat ücretlerinin bahşişlerle karşılandığı kabul edilerek; fazla çalışmanın ücret + bahşişin sadece % 50 zamlı kısmı üzerinden hesaplanıp hüküm altına alınması gerektiğinin gözetilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: