Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2014/20678 K.2015/28583

Dava

Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalılar avukatlarınca istenilmesi ve davalı A.. Temizlik ve İnş. Kay. Hiz. Mak. İnş. Gıd. Tic. ve San. Ltd.

Şti. avukatınca duruşma talep edilmesi üzerine üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 13.10.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı O.. Ü.. adına kimse gelmedi. Davalı A.. Temizlik ve İnş. Kay. Hiz. Mak. İnş. Gıd. Tic. ve San. Ltd. Şti. adına Avukat M.. B.. ve karşı taraf adına Avukat M.. T.. geldiler.

Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalı asıl işveren üniversiteye ait işyerinde, alt işveren şirket işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesini emeklilik sebebiyle feshettiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, yıllık izin ve fazla çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, mahkemece, davacının 01.01.1992-31.05.2012 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı kabul edilmiş ise de, çalışma süresinin belirlenmesinde yapılan araştırma ve inceleme yetersizdir.

Davalı alt işveren A.. Tem. ve İnsan Kaynakları Tic. ve San. Ltd. Şti. vekili, hizmet döküm cetvelinde kaydı bulunan 01.01.2011-31.05.2012 tarihleri arasında davacının müvekkili şirket bünyesinde çalıştığını kabul etmektedir. Bu halde, davacının 01.01.2011 tarihinden önceki çalışmalarının, davalı asıl işveren işyerinde geçip geçmediği hususunun araştırılması gereklidir. Anılan sebeple, Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan, davacının hizmet döküm cetvelinde kayıtlı işyerlerinin ayrıntılı tescil bilgileri ( varsa asıl işveren-alt işveren veya ihale makamı bilgileriyle birlikte) celp edilerek incelenmeli ve davacının kayıtlı çalışmalarının hangi işverenlere ait işyerinde geçtiği ve bu işverenlerin davalı üniversitenin alt işvereni olup olmadığı belirlenmelidir.

Diğer taraftan, mahkemece çalışmanın kesintisiz sürdüğü kabul edilmiş ise de, hizmet döküm cetvelinden bir kısım tarihlerde çalışmanın kesintiye uğradığı anlaşılmaktadır. Dosya kapsamında tanık delili haricinde delil bulunmamaktadır. Davacı tanığı G.. A..'nın, asıl işverene ait işyerinde çalışması bulunmadığından, davacının çalışma süresini bilmesi beklenemez. Diğer tanık Y..

A.. ise, işyerinde bir dönem çalıştığını beyan etmekte ise de, tanığın hizmet döküm cetveli dosya içeriğinde bulunmadığından beyanları denetlenememektedir. Bu halde, davacı tanığı Y.. A..'nın, hizmet döküm cetveli ve uyuşmazlığa konu tarih aralığında çalıştığı işyerlerinin ayrıntılı tescil bilgileri Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan celp edilerek incelenmeli ve tanığın bordro tanığı olup olmadığı değerlendirilerek beyanları denetlenmelidir.

Yukarıda belirtili yönlerden yapılacak araştırma neticeleriyle birlikte tüm dosya kapsamı nazara alınarak, davacının çalışma süresi ve çalışmasının kesintisiz olup olmadığı noktalarındaki uyuşmazlık çözümlenmeli ve neticeye göre sonuca gidilmelidir.

3-Mahkemece, davacının haftalık iki buçuk saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek, fazla çalışma ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, işyerinde çalışması bulunmayan davacı tanığı G.. A..'nın çalışma düzenine ilişkin beyanlarına itibar edilemez. Diğer tanık ise, haftanın beş günü 07:30-17:00 saatleri arasında çalışıldığını ifade etmiştir. Dosya kapsamında, fazla çalışma iddiasına ilişkin başkaca delil bulunmamaktadır.

Bu halde, haftanın beş günü 07:30-17:00 saatleri arasında çalışıldığının ve dokuzbuçuk saatlik söz konusu günlük çalışmada Yargıtay içtihatları uyarınca en az bir saatlik ara dinlenme süresinin bulunduğunun kabul edilmesi gerektiğinden, haftalık çalışma süresinin kırkbeş saati aşmadığı sonucuna ulaşılmaktadır. Anılan sebeple, davacının fazla çalışma ücreti alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.